يزيد سرپيچى كرد . شعبى مىگويد ، چنان كه جدّ من در كتاب الصّفوه به نقل از يعقوب بن سفيان در كتاب تاريخ خود آورده است : حسن بن على به دست جعده مسموم گرديد . شاعرى در اين مورد مىگويد : تعز فكم لك من سلوة * تفرج عنك غليل الحزن بموت النبيّ و قتل الوصى * و قتل الحسين و سم الحسن امام جعفر صادق ( ع ) فرمود : اشعث در خون امير المؤمنين ( ع ) شركت داشت . دخترش جعده امام حسن ( ع ) را مسموم كرد و پسرش محمد دست به خون حسين ( ع ) آلود . وصيّت حسن بن على ( ع ) به برادرش حسين بن على ( ع ) شيخ طوسى در كتاب امالى ، از ابن عباس روايت كرده است كه حسن بن على ( ع ) به برادر خود حسين بن على ( ع ) ، وصيّت كرد بر اينكه شهادت مىدهد خدايى نيست جز خداوند بىهمتا ، كه او را هيچ شريك و نظيرى نيست . و اوست كه عبادت مىكنيم او را چنان كه شايستهء عبادت است ، و او را شريكى در سلطنت نيست ، و چون خوار نشود ، او را وليّ نيست . و خدايى است كه هر چيز را بيافريد ، و آنچه در خور او بود برايش مقدّر فرمود . او خداوندى است كه عبادت را از هر معبودى سزاوارتر است و حمد و سپاس را از هر محمودى شايسته‌تر . آن كس كه او را اطاعت كرد ، رشد يافت . و آن كس كه عصيان او كرد ، در طريق گمراهى گام نهاد ؛ و آن كس كه بازگشت به سوى او كرد رهسپار هدايت شد . من وصيّت مىكنم با تو اى حسين هر كس را كه به جاى گذاشتم از اهل خود و فرزندان خود و اهل بيت ، بر اينكه لغزشهاى ايشان را مورد عفو و بخشش ، و نيكيهاى آنان را مورد قبول قرار دهى و براى ايشان جانشين من و پدر باشى . آنگاه فرمود : اى برادر ، مرا در كنار رسول خدا ( ص ) به خاك بسپار . زيرا من به او و به خانهء او سزاوارترم . اما چنانچه از در انكار بيرون شوند و تو را از اين امر بازدارند ، سوگند مىدهم تو را به خدا و به قرابت و پيوستگى تو با رسول خدا ( ص ) كه در راه من هرگز كمترين خونى ريخته نشود تا وقتى كه به ملاقات رسول خدا نايل آييم و اين داورى به آن حضرت بريم ، و از آنچه بر ما ستم كردند با خبر سازيم . حاكم در كتاب مستدرك آورده است : موقعى كه حسن بن على ( ع ) از دنيا برفت ، زنان بنى هاشم تا يك ماه در مرگ او عزادار و گريان بودند ؛ و از ابى جعفر امام باقر ( ع ) آمده است : به هنگام درگذشت حسن بن على ( ع ) ، مردم به شدّت گريان بودند ، و شهر يك پارچه تعطيل گشته بود . شيخ طوسى در كتاب امالى مىنويسد : همين كه حسن بن على ( ع ) دنيا را ترك كرد ، حسين بن على ( ع ) از ابن عباس ، عبد الرحمن بن جعفر و على بن عبد اللّه ابن عباس دعوت به عمل آورد آنان نيز در غسل و حنوط و تكفين وى ، آن حضرت را يارى كردند . سپس او را به مسجد بردند و بر وى نماز به جا آوردند . شيخ مفيد مىگويد : و چون امام حسن از دنيا برفت ، حسين ( ع ) او را غسل داد و كفن كرد ، و بر تابوتى او را نهاده ، برداشت . مروان با دستيارانش از بنى اميه به يقين پنداشتند كه بنى هاشم مىخواهند او را نزد